«فرصت» و «انتظار».

خوب مهم اینجاست که سرانجام وقتی
به هدف میرسی می‌فهمی اون دو
مجهول بلاخره معلوم شدن ولی
مشکل اصلی هدف «دلیل»ش بوده!
متاسفم..

_{/ مثل همه بودن، عادی، حماقت،
گاهی پیروزی اما دقیقاً مثل همه،
تیپ‌های کلیشه‌ای، حرف‌های
بی سر و ته.. چرا باید اینا رو از
خودم بخوام؟؟؟
/ دلم هوس سیگار هم نمی‌کنه،
حس از بین رفتن رو دارم.. از بین
افکار همسو رفتن!
/ روزهای خوبم همه درگذشته‌اند،
رویاهام پیش و رو هستن،
حالم شکست خورده..
/ تماشای خنده‌ی از ته‌دل عزیز آدم،
انقدر احساسم رو راحت نگه میداره
که دوست دارم با همون حال واسه
همیشه برم.}

روی میز میزنم با یه حالت ریتمیک بعد موسیقی
کلاسیکم رو از آیتیونز پِلِی می‌کنم، چقدر بی‌سوادم!
چقدر بی استعداد، فقط موسیقی نیست، خیلی
دانسته‌های پیچیده و بی‌استفاده دارم، بدون تمرکز
چیزی اندوختن یعنی همین که من شده‌ام..
می‌دونی چیه؟ از اصول متنفرم، دیوانه و بی‌قید
بودنم در این زمینه‌های فکری فقط خودم رو درگیر
می‌کنه، پس حالا که نه باخ شدم نه موتزارت همین
بی‌خاصیتی خودم رو پیش می‌برم.
افکار همه چیزند، کار درس زندگی می‌گذرند..

بمبست فکری شاید همان آخر یک اشتیاق پررنگ،

چیزیست که دل را می‌لرزاند فرای گنجایش تحملت،

اما تنها یک خوبی دارد، آن هم امید به هرچیزی که هست،
هرچیزی که بود و هست و تو فقط تداوم آنها را می‌خواهی.

این هم یک نوع از سرنوشت‌های آرزوهای بزرگ است/

_{/یاد عطرها هستم، یاد صداها، آره
تنهایی من هنوز راحت خیس می‌شود،
نه با اشک، با قطره‌هایی که روی ‌گونه‌ام
می‌آیند.. مردها که گریه نمی‌کنند!
/حرفهایت با تمام سادگیشان بیشتر از
نقل‌قول‌های فیلسوفانه آویزه‌ی گوشم
هستند، از همان سادگی‌ها به افکار
پیچیده‌ی خودم روح می‌بخشم.
/چه خوب است وقتی ساده می‌شوم،
همه را بهتر می‌بینم.. و بیزارتر از همیشه
از همه می‌شوم.}

وقتی هر گوشه نشانت هست،

فقط به کوچکی خودم فکر می‌کنم،

که چقدر بچه بودن لذت داره،

فاصله‌ها رو درک نمی‌کنم تا از دور و

نزدیک بودنت بی‌خبر باشم،

تنها منتظر تو باشم با دستی پر از

دوست‌داشتنی‌های من..

کاش بودی و مثل همیشه من‌رو

بزرگ می‌کردی، از وقتی رفتی
هر روز کوچک‌تر می‌شوم/

_{/ تو، آره با توام که درد مشترک داریم،}

_{امتحان گرفتن بسه، ما وقتمان تا مرگمان
چند لحظه‌ای بیش خوش نیست..}

_{بهوش باش عزیزم!}

مست می‌شوم و علفم را می‌کشم، تنها در

پُک زدن‌های عمیق فرو می‌روم..

همه چیز خوب است، حتی رویاهای از بین
رفته، حتی هدف‌ها و احساس‌های من که

بعد از تو بال‌هایشان شکست..

فصل آرامش فرا رسید، اندوه و گریه دیگر
جایی ندارند، وحشت از نبودنت وجودم را

پُر نکرده..

...و من هوشیار می‌شوم ۲ساعت بعد،

باز هم نمی‌پذیرم رفتنت را، مامان تو هستی!

دوباره مست می‌شوم و علفم را می‌کشم...

ژرفای وجود هرکس فقط بعد از حضورش
نمایان میشه، مامان/ اون همه محبتِ
فرشته گونه ی تو تنها سطح وجودت بود.

_{/ قدر تک تک لحظه های حضورت رو
با تمام روح و جسمم می دونستم،
شک ندارم می دونستی با ارزشترینم
هستی.}

_{/ این روزها بی حوصله ام از غیبتی که
به سویش رفتی، ولی وجودت رو خلاف
گذشته تمام جاهای خوب احساس
می کنم.}

_{/ صدای قلبم، تن صدای مهربونت رو
گرفته.. تویی که از این به بعد برای من
می تپی.}

_{/ سعی می کنم همیشه مرتب و
خوش پوش باشم، بابه میل تو.}

_{/ تو فقط آرامشت رو به من نشون
بده، تا شکوفایی اعماق وجودت رو
بهت تبریک بگم.}

چهره ای که گریه را فراموش کرده 
و آماده برای روحیه دادن به عزیزترینش شده،

افکار مثبتی که دور تا دورش را پر کرده اند تا

انرژی مثبت به سوی تو سوق دهند..

همه و همه به گا رفت!!!

مامان/ بیا بهم بگو بی ادب، توی خوابم بیا..

فقط بیا یه چیزی بگو تا من از وجود و آرامش
تو در ماوراءطبیعه مطمئن شم.

_{/مامان/ ، آرزوم یه لحظه به آغوش کشیدنت
شده.. یه لحظه احساس حضور گرم و دوست
داشتنیت.}

_{/مامان/ ، چقدر حرف و درددل باهات دارم،}

_{نگران نباش به ایمیلت میزنم، قول میدم.}

_{/ا.و جون ، مخاطبم تویی عزیزم.. با تمام
شلوغی اطرافم و ذهنی که ازش باخبری
نوشتم.}